पुणे: दोन प्रौढ बिबट्या माणिकडोह बिबट्या बचाव केंद्रात 250 चौरस मीटरच्या आवारात सामायिक करत आहेत, ही व्यवस्था जुन्नर वनविभागाने केंद्राच्या मार्गदर्शक तत्त्वांचे उल्लंघन करत असतानाही या सुविधेवर जागेची तीव्र समस्या निर्माण केली आहे. जास्तीत जास्त 45 बिबट्यांसाठी सेट अप, सुविधा सध्या 113 मोठ्या मांजरींचे निवासस्थान आहे, 25 वर्षांतील त्याची सर्वाधिक संख्या.पुणे शहरात बिबट्या दिसण्याच्या मालिकेमुळे आणि या प्रदेशात मानव-प्राणी संघर्षात वाढ झाल्यामुळे ही संख्या वाढेल अशी भीती अधिकाऱ्यांना वाटते.भारतातील बंदिस्त बिबट्या सुविधा वन्यजीव (संरक्षण) कायदा, 1972 आणि केंद्रीय प्राणीसंग्रहालय प्राधिकरण (CZA) मार्गदर्शक तत्त्वांनुसार नियंत्रित केल्या जातात. निवासासाठी, CZA ने एका प्रौढ बिबट्यासाठी किमान 250sq मीटरचा आकार निर्धारित केला आहे, प्रत्येक अतिरिक्त प्राण्याकरिता अतिरिक्त 100sq m — म्हणजे एका जोडीला विशेषत: 350-500sq मीटर आवश्यक आहे.“आमच्याकडे पर्याय नाही. समान वयाच्या आणि स्वभावाच्या प्राण्यांची जोडणी करून आम्ही सर्वतोपरी प्रयत्न करत आहोत आणि त्यांना सामाजिक बनवण्याचा प्रयत्न करत आहोत,” जुन्नर विभागातील एका वरिष्ठ अधिकाऱ्याने नियमांचे उल्लंघन कबूल केले. 2001 मध्ये स्थापन झालेल्या, केंद्रात आता काही बिबट्या छोट्या तात्पुरत्या पिंजऱ्यात आहेत, ज्यामुळे हालचालींवर कठोरपणे प्रतिबंध होतो आणि तणाव-प्रेरित आक्रमकता वाढते. “हे वन्य प्राणी आहेत, पाळीव प्राणी नाहीत. काही दिवस बंदिस्त ठेवल्याने आक्रमकता वाढते आणि व्यवस्थापन कर्मचाऱ्यांसाठी धोकादायक बनते,” असे आणखी एका अधिकाऱ्याने सांगितले.जुन्नर आणि जवळपासच्या भागात दररोज मानवी-बिबट्याच्या चकमकींमुळे बचावकार्यात वाढ झाली आहे, जिथे उसाची शेते आणि तुटलेली जंगले आदर्श आच्छादन देतात. पाळीव प्राण्यांचे वारंवार होणारे हल्ले आणि गावाजवळील दृश्यांमुळे “समस्या” बिबट्यांना पकडण्यासाठी सार्वजनिक दबाव वाढला आहे – जरी स्थलांतराची गरज नसतानाही. “नव्याने पकडलेल्या प्राण्यांना कुठे ठेवायचे हे आता खरे आव्हान आहे,” असे क्षेत्र अधिकारी म्हणाले.संरक्षित क्षेत्राबाहेर, विशेषत: जुन्नर, आंबेगाव आणि शिरूर यांसारख्या प्रदेशात बिबट्यांचे सर्वाधिक प्रमाण असलेले राज्य म्हणून ओळखले जाते. ऊसाची शेते — उंच, दाट आणि थंड — नैसर्गिक अधिवासाशी जवळीक साधतात, ज्यामुळे मानव आणि मोठ्या मांजरींमध्ये वारंवार चकमकी होतात. माणिकडोह केंद्रात आणलेल्या अनेक प्राण्यांमध्ये शेतात सापडलेली अनाथ पिल्ले, सापळ्यातून किंवा विहिरीतून सुटका करण्यात आलेले जखमी बिबट्या, मानव-वन्यजीव संघर्षात गुंतलेले आणि लोकांच्या दबावामुळे गावातून स्थलांतरित झालेल्यांचा समावेश आहे. काहींचे पुनर्वसन केले जाऊ शकते आणि सोडले जाऊ शकते, परंतु गंभीर दुखापती, वर्तणुकीशी संबंधित समस्या किंवा मानवी ठसा यांमुळे अनेकांना सोडण्यासाठी अयोग्य मानले जाते – केंद्राने त्यांना कायमस्वरूपी काळजी प्रदान करणे आवश्यक आहे.“आम्ही दररोज दोन ते तीन बिबट्या पकडत आहोत. गेल्या दोन आठवड्यांत, आम्ही 25 बिबट्या पकडले आहेत,” जुन्नरच्या सहाय्यक वनसंरक्षक स्मिता राजहंस यांनी TOI ला सांगितले. “गावकरी सतत पकडण्याची मागणी करतात, परंतु आमच्याकडे खरोखर जागा शिल्लक नाही. जमिनीवर, परिस्थिती अत्यंत कठीण आहे,” ती म्हणाली.जागा हा एकमेव ताण नाही. 100 पेक्षा जास्त मोठ्या मांजरींना खायला घालणे हे देखील एक लॉजिस्टिक आणि आर्थिक भार आहे. प्रत्येक बिबट्या दररोज सुमारे 3 किलो कोंबडी खातो, दर 24 तासांनी 300 किलो पेक्षा जास्त पोल्ट्री लागते – दररोज 30,000 रुपयांपेक्षा जास्त खर्च. अधिका-यांनी वंतारा या खाजगी वन्यजीव सुविधेकडून मदतीची अपेक्षा केली होती ज्याने यापूर्वी 10 बिबट्या घेण्याचे मान्य केले होते, परंतु वारंवार पाठपुरावा करूनही कोणताही प्रतिसाद मिळाला नाही. “ही खाजगी संस्था आहे. आम्ही त्यांना सक्ती करू शकत नाही,” असे आणखी एका वन अधिकाऱ्याने सांगितले. “आम्ही देशभरातील प्राणीसंग्रहालयांना पत्र लिहिले आहे, आणि चार जणांनी प्रतिसाद दिला आहे. किमान 10 बिबट्या लवकरच स्थलांतरित केले जातील,” राजहंस म्हणाले.माणिकडोह येथे 40 अतिरिक्त बाकड्या बांधण्याचा प्रस्ताव राज्य सरकारकडे प्रलंबित आहे. “कार्यक्रम जारी करण्यात आला आहे आणि प्रकल्पाची किंमत सुमारे 15 कोटी रुपये आहे. निधी उपलब्ध आहे. मात्र अद्याप जारी करणे बाकी आहे,” असे अधिकारी म्हणाले.परिस्थितीचा सामना करण्यासाठी, वन अधिकाऱ्यांनी संघर्ष कमी करण्यासाठी, कायमस्वरूपी बंदिस्तांच्या विकासाला गती देण्यासाठी आणि अनावश्यक बिबट्या पकडण्यापासून टाळण्यासाठी कठोर प्रोटोकॉल लागू करण्यासाठी एक व्यापक, राज्य-स्तरीय धोरणाची मागणी केली आहे. “आम्ही असे कार्य चालू ठेवू शकत नाही,” आणखी एका अधिकाऱ्याने सांगितले, “आमची टीम दररोज गावातील तक्रारी हाताळण्यासाठी, बचावकार्य करण्यासाठी आणि केंद्राचे व्यवस्थापन करण्यासाठी मैदानावर असतात. परंतु संख्या जास्त असल्याने ते नियंत्रणात येत नाही. आम्हाला तातडीने पद्धतशीर समर्थन आणि शाश्वत, दीर्घकालीन उपायांची आवश्यकता आहे.
