तिच्या पुढाकाराची सुरुवात 2004 मध्ये झाली, जेव्हा हिरेमठला दुसऱ्या शाळेला भेट देताना स्नेहाचे प्रतीक म्हणून हाताने तयार केलेला गुलाब मिळाला. ते कसे बनवले गेले याबद्दल उत्सुकतेने, तिने घरातील फुलाची काळजीपूर्वक विघटन केली आणि तिच्या स्वत: च्या विद्यार्थ्यांना या हस्तकला सादर करण्याचा निर्णय घेतला. “माझे उद्दिष्ट केवळ कलात्मक नव्हते तर व्यावहारिक होते. मला विद्यार्थ्यांना कौशल्ये विकसित करण्यात मदत करायची होती ज्यामुळे आत्मविश्वास आणि स्वातंत्र्य वाढू शकते,” हिरेमठ म्हणाले.तिने पेपर विकत घेतला, विद्यार्थ्यांना कापण्याच्या कामात मदत केली, 11 वर्षांपेक्षा जास्त वयाच्या विद्यार्थ्यांना गुलाब बनवण्याचे प्रशिक्षण दिले आणि बँका, कार्यालये आणि इतर आस्थापनांकडून वर्षभर मिळालेल्या ऑर्डरचे व्यवस्थापन केले.गुलाब प्रत्येकी 5 रुपयांना विकले जातात आणि त्यातून मिळणारे पैसे शाळेतील निवासी विद्यार्थ्यांच्या दैनंदिन गरजा भागवण्यासाठी वापरले जातात. “कालांतराने, वर्गातील क्रियाकलाप म्हणून जे सुरू झाले ते विद्यार्थ्यांसाठी एक लहान पण स्थिर उपक्रम बनले. बँका, संस्था आणि सामाजिक संस्था नियमित ऑर्डर देऊ लागल्या, विशेषत: सणासुदीच्या काळात. व्हॅलेंटाईन डे दरम्यान, ऑर्डरमध्ये वाढ होते आणि यामुळे विद्यार्थ्यांना केवळ आर्थिकच नव्हे तर त्यांचा आत्मविश्वास वाढण्यास मदत होते,” ती म्हणाली.ही प्रक्रिया जाणीवपूर्वक सर्वसमावेशक होती. ज्या विद्यार्थ्यांना पाकळ्यांना आकार देणे अवघड वाटले त्यांनी देठ आणि हिरवी पाने तयार करून हातभार लावला आणि प्रत्येक मुलाने त्यांच्या क्षमतेला अनुरूप असे कौशल्य शिकले याची खात्री केली. वर्षानुवर्षे हजारो फुले तयार केली गेली, प्रत्येकामध्ये प्रयत्न आणि हेतू दोन्ही आहेत.हिरेमठ पाच वर्षांपूर्वी सेवानिवृत्त झाले, मात्र त्यांच्या कार्यकाळात काम संपले नाही. “विद्यार्थी माझ्या घरी येतात, जिथे आम्ही एकत्र गुलाब बनवतो. डुप्लेक्स कागदाच्या पाकळ्या कापून आणि झाडूच्या दांडीवर जोडून फुले तयार केली जातात. आम्हाला अनेकदा पुष्पगुच्छांच्या ऑर्डर मिळतात, त्यामुळे विद्यार्थी त्यांच्या सर्जनशीलतेचा वापर करून या हाताने बनवलेल्या फुलांचे पुष्पगुच्छ डिझाइन करतात,” हिरेमठ म्हणाले.
