बिहारच्या गया जिल्ह्यातील 30 वर्षीय हसीब अली दोन वर्षांपूर्वी बेपत्ता झाला तेव्हा त्याच्या कुटुंबीयांनी रेल्वे स्थानकांवर आणि सार्वजनिक ठिकाणी त्याचा शोध घेतला आणि पोलिसांत हरवल्याची तक्रारही दाखल केली. त्यांची हताश प्रतीक्षा जवळपास चार वर्षांनंतर संपली जेव्हा त्यांना पुण्यातील एका स्वयंसेवी संस्थेने प्रकाशित केलेल्या राष्ट्रीय दैनिकात त्यांचे छायाचित्र दिसले.“जवळपास दोन वर्षे झाली, पण तो सापडला नाही,” हसीबचा पुतण्या सराफराजने TOI ला सांगितले. त्याच्या आईचे निधन झाल्यापासून त्याचे काका आजारी होते, आणि तो गयाहून पुण्याला निघाला होता आणि रस्त्याच्या कडेला त्याला दिसल्याची माहिती मिळाल्यावर त्यांना धक्का बसला.कर्नाटकातील रायचूर येथील आणखी एका घटनेत, शारदा नावाची २० वर्षीय तरुणी आपल्या आईशी भांडण झाल्यावर घर सोडून पुण्याला जाण्यासाठी ट्रेनमध्ये चढली. काही दिवसांनंतर, तिला तब्येतीची समस्या निर्माण झाली आणि ती पिंपरी चिंचवडमधील पोलीस ठाण्यात गेली आणि तिला निवारागृहात पाठवण्यात आले. शारदाचे वडील, सिद्धप्पा, कर्नाटक पोलिसांचे हेड कॉन्स्टेबल, यांनी आपल्या मुलीचा शोध घेण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न केले आणि हरवल्याची तक्रार नोंदवली आणि रेल्वे पोलिसांशी माहिती सामायिक केली.“तिने घर सोडल्यानंतर जवळपास दोन महिन्यांनी, आम्हाला पिंपरी चिंचवडमधील सावली शेल्टर होममधून फोन आला की आमची मुलगी त्यांच्याकडे सुरक्षित आहे. आम्ही तिला घरी आणण्यासाठी लगेच निघालो,” सिद्धप्पा म्हणाले.ती महिला विचलित झाली होती आणि तिने शेल्टर होममध्ये कोणाशीही बोलले नव्हते, परंतु समुपदेशनाने मदत केली आणि तिच्या दोन आठवड्यांनंतर तिच्या वडिलांचा संपर्क क्रमांक शेअर केला ज्यामुळे आम्हाला आमच्या मुलीशी पुन्हा भेटण्यास मदत झाली. “जर हुसैन आणि त्याची टीम नसती तर मला माझी मुलगी परत मिळाली नसती,” असे सिद्धप्पा म्हणाले.पिंपरीतील रहिवासी असलेले मोहम्मद हुसेन बेघरांना मदत करण्यासाठी ‘रिअल मेन रिअल पीपल’ चालवतात. त्यांनी आणि त्यांच्या टीमने 700 हून अधिक हरवलेल्या किंवा सोडलेल्या लोकांना त्यांच्या कुटुंबियांसोबत पुन्हा जोडण्यात मदत केली आहे. “त्यांच्या कुटुंबाचा शोध घेण्यासाठी आम्ही पोलिसांची आणि समुपदेशनाची मदत घेतो. अनेकदा, स्थानिक जिल्हा प्रशासन आम्हाला कुटुंबांचा शोध घेण्यास आणि त्यांच्या हरवलेल्या सदस्यांना पुन्हा एकत्र करण्यात मदत करते,” हुसेन म्हणाले.कामाच्या शोधात 1997 मध्ये बिहारहून पुण्यात आले. त्याने लोकल ट्रेन आणि बाहेरील हॉस्पिटलमध्ये पेन विकले, बेघरांना मदत करण्यासाठी आपले जीवन समर्पित करण्यापूर्वी रेल्वे स्टेशनवर रात्र काढली, बरेच लोक सरकारी रुग्णालयांच्या बाहेर सापडले किंवा खराब आरोग्यामुळे रस्त्यावर सोडले गेले.स्वतंत्रपणे काम केल्यानंतर, त्यांनी 2010 मध्ये ट्रस्टची स्थापना केली. “हॉस्पिटलच्या आवारात पेन विकताना अनुभवलेल्या घटनांनी मी प्रभावित झालो ज्यामुळे लोक जगण्यासाठी कसा संघर्ष करतात याची मला जाणीव झाली. मी अशा लोकांना मदत करण्याची शपथ घेतली,” हुसेन म्हणाले.स्थानिक समुदायांकडून मदत मिळणे अवघड असल्याने काम सुरू ठेवण्यासाठी त्याने आपल्या गावातील घर आणि शेतजमीन विकली, परंतु लोकांनी त्याला जोडले. आज सावली नावाच्या निवारागृहात महानगरपालिकेच्या वतीने ७० बेघर व मानसिकदृष्ट्या अस्थिर लोकांना निवारा व भोजन दिले जाते.ते म्हणाले, “भांडण किंवा मानसिक आजारानंतर लोकांनी घरे सोडल्याच्या घटनांमध्ये आम्ही अनेकदा अडखळतो. आम्ही त्यांचे समुपदेशन करतो आणि त्यांना त्यांच्या कुटुंबियांशी जोडण्यासाठी पोलिस आणि स्थानिक प्रशासनाकडून मदत घेतो,” तो म्हणाला.
